Maigret en de clochard by Georges Simenon

Author:Georges Simenon [Simenon, Georges]
Format: epub

6

- U heeft mij toch verteld, gisteren, dat die auto rood was, is het niet?

-Ja, mijnheer. Hij was zo rood als het rood van die vlag daar.

Hij wees naar de Belgische vlag, die zwart-geel-rood aan de achtersteven wapperde in de wind. Hubert stond bij het roer en de blonde jonge vrouw was weer naar haar baby in de roef teruggekeerd. Jef stond voor de commissaris en zijn gezicht verried twee tegenstrijdige gevoelens waartussen hij heen en weer geslingerd werd, naar het scheen. Aan de ene kant gebood de Vlaamse gastvrijheid hem de commissaris behoorlijk te ontvangen zoals men iedere andere gast zou ontvangen, en hem zelfs een glaasje jenever aan te bieden; aan de andere kant was hij nog boos over dat oponthoud midden tussen de landerijen en hij beschouwde dat nieuwe verhoor als een persoonlijke belediging. Met een loense blik sloeg hij de indringer gade, wiens witte boord en zwarte hoed een vreemde noot vormden aan boord van het schip.

Maigret zelf voelde zich niet bijster op zijn gemak en hij vroeg zich nog steeds af hoe hij de ongemakkelijke schipper aan moest pakken. Hij had een lange ervaring met dat soort eenvoudige Heden van geringe intelligentie, die altijd menen dat men misbruik wil maken van hun naiviteit en die door hun wantrouwendheid spoedig agressief worden, of ook wel zich in een koppig stilzwijgen terugtrekken. Het was niet de eerste keer dat de commissaris een verhoor aan boord van een schip afnam, hoewel dat lang geleden was. Hij herinnerde zich in het bijzonder die schepen die door een paard op het jaagpad voortgetrokken werden en waar het paard, met de jager, 's nachts aan boord overnachtte. Die schepen waren van hout en roken lekker naar hars waarmee ze van tijd tot tijd bestreken werden. De roef in die schepen was altijd even proper en gezellig, deed enigszins denken aan de kleine buitenhuisjes die men aan de stadsrand vindt. Hier keek hij, door de openstaande deur, in een interieur dat meer op een burgerwoning leek, met meubelen van massief eiken, een tapijt, vazen op geborduurde kleedjes en een overvloed van glimmend koperwerk.

- Waar was u toen u geluid op de kade hoorde? U was, geloof ik, met de motor bezig?

De lichte ogen van Jef keken hem aan en het leek of hij nog aarzelde welke houding hij aan zou nemen, of hij nog vocht tegen zijn woede.

-Luistert u eens, mijnheer. U was er bij, gistermorgen, toen de rechter me al die dingen gevraagd heeft. U heeft me zelf ook ondervraagd. En die kleine mijnheer die bij de rechter was heeft alles op een papier geschreven. Gistermiddag is hij weer terug geweest om me mijn verklaring te laten tekenen. Is dat waar of niet?

-Dat is waar.

-Goed. En nu komt u mij hetzelfde weer vragen. Dat vind ik geen werk. Want als ik me vergis, denkt u natuurlijk dat ik u voorgelogen heb. Wij zijn geen ontwikkelde mensen, mijnheer. Ik ben praktisch niet school gegaan. Hubert ook niet. Maar we zijn allebei harde werkers en Anneke is ook een harde werkster.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.